Column: Grasaren

Vandaag komt Pien, een 6 maanden oude Europese korthaar, op bezoek.

‘Het gaat niet goed met Pien. Ze knijpt continu met haar oog.’

Als Pien het reismandje uitkomt krijg ik gelijk een kopje van haar.

‘Kijk haar oogje zit helemaal dicht.’ ‘Ik zie het inderdaad. Sinds wanneer is het begonnen?’ ‘Gister zag ik haar al wat knijpen met het oog. Ik heb het oog toen schoongemaakt met wat afgekoeld gekookt water. Dat leek even wat beter te gaan. Echter vanmorgen kneep ze weer enorm met haar oog.’

Als ik het oogje bekijk zie ik dat de oogleden gezwollen zijn. Het slijmvlies aan de binnenzijde van de ogen is vurig rood. In de ooghoek zit een klontje groene pus.

‘Ik doe een kleurstofdruppel in het oog die beschadigde hoornvliescellen aankleurt. Op die manier kan ik zien of het hoornvlies beschadigd is. Daarna doe ik een verdovingsdruppel in het oog. Zodra het oog verdoofd is kan ik achter het boven- en onderooglid kijken en tevens achter het 3e ooglid.’

Pien laat de onderzoeken niet zomaar over zich heen komen. Het jonge diertje verzet zich hevig. Het hoornvlies blijkt volledig intact. Echter als ik achter de oogleden kijk vind ik wat opmerkelijks.

‘Kijk nou eens!’ Een klein bruin sprietje komt tevoorschijn achter het ooglid. Voorzichtig pak ik het vast met een pincet en probeer het eruit te trekken.

‘Wat is dat nou?’

‘Dat is een grasaar! Dat is de bloem van wild gras. Zodra de grasaren dor worden vallen ze uit elkaar in zaden. De zaden hebben weerhaakjes zodat ze overal aan blijven haken en zo getransporteerd worden. Helaas komen grasaren ook terecht in ogen, pootjes, neuzen en de huid.’

Pien had geluk gehad dat de grasaar vroegtijdig ontdekt was en het oog nog niet had beschadigd. Na een oogzalfkuurtje was ze snel weer genezen.

Tip: Laat uw hond niet uit in gebieden met bloeiend gras. Controleer buitenkatten regelmatig!